متاسفم

متاسفم                                                                                                                  درود بر سرکار خانم اختری و شوهر محترمشان و دختر دسته گل ایشان امروز صبح بیست دقیقه مانده به ساعت ده من به پارک ملت رسیدم – میدانید من از کرج میآیم و مخصوصا" چون چند روز قبل هم تصادف کرده بودم آهسته حرکت میکنم . درحدود یکربع به ساعت ده و در نیمه راه مجسمه مادر خانواده مهندس آریائی را زیارت کردم – من این خانواده را از سال 1376 و از قرارهای شبکه ای میشناسم – آنزمان قرارهای شبکه ها با تعدادی در حدود 2000 نفر در همین پارک تشکیل میشد وخیلی خوش میگذشت – گرچه من با سن و سال خیلی بیشتر از دیگران در قرارهای اولیه وصله ناجوری تلقی میشدم ولی در جلسات بعدی هماهنگ شدیم . ولی من در همین قرار بدون شرکت کننده دریافتم که تا چه اندازه شجاعت  این مردم و بخصوص جوانان افت کرده است . مرد حسابی شما میخواهی با چندتا دوست ملاقات کنی هیچ منظور سیاسی هم نداری – از چه میترسی ؟ جالب اینکه یکنفر مطلبی مینویسد و دیگران هم خطرات و عواقب اینگونه ملاقاتها را گوشزد میکنند .یکی از دوستان نوشته بود " ما که ارتباط و تبادل موسیقیها را انجام میدهیم دیگر چه احتیاج به قبول مخاطره ؟ " 1 – کدام ارتباط و مبادله -؟ وقتی یک موسیقی با بیت ریت 60 کیلو بایت پر سکند میگیرید این کیفیت است . 2 – دیدار مخاطره است – یعنی تمام دولت نیروهای خود را جمع کرده که چه کسانی یکدیگر را ملاقات میکنند ؟ بهر حال قرار امروز خیلی خوش گذشت  و بعد از ساعتی باتمام رسید و قرارجمعه آینده را در امامزاده طاهر بر سر آرامگاه هنرمندان گذاشتیم – بدنیست بدانیدآرامگاه بیش از 50 نفر از هنرمندان بزرگ در این مکان است . اسا تیدی چون : حبیب الله بدیعی – غلامحسین بنان – امیرناصر افتتاح – دلکش – پوران –  حسن گلنراقی –حسن کامکار – احمد عبادی – علی اصغر بهاری –حسین قوامی  علی اصغر زندوکیل – سیدحسین شاه زیدی -  عبدالرضا کیانی نپاد( مازیار ) - حنانه - بانو روحبخش (خواننده دم گاراژ بودم یارم سوار شد ) و دهها هنرمند ارزنده دیگر . اگر خواستید و توانستید خود را آماده ریسک  نمائید و به مقابله خطرات برویدتشریف بیاورید . راستی بگویم که من بازنشسته صدا سیما هستم که در سال 1360 بازنشسته شده ام و اکنون کارشاناس رسمی استاندارد در مورد صنایع فلزی هستم –                                             بدرود – ایرج هنردان