ای مرغ های طوفان! پروازتان بلند.
آرامش گلوله سربی را
در خونِ خویش
این گونه عاشقانه پذیرفتید،
این گونه مهربان.
زان سوی خوابِ مرداب ، آوازتان بلند.
می خواهم از نسیم بپرسم
بی جزر مدِ قلبِ شما،
آه،
دریا چگونه می تپد امروز؟
ای مرغ های طوفان! پروازتان بلند.
دیدارتان: ترنمِ بودن،
بدرودتان: شکوهِ سرودن،
تاریختان بلند و سرافراز:
آن سان که گشت نامِ سرِ دار
زان یارِ باستانیِ همرازتان بلند
استاد شفیعی کدکنی
No comments:
Post a Comment
مولوی مولانا مثنوی مثنوی عرفان شمس شرح مثنوی معنوی مولانا شمس تبریزی مثنوی معنوی مولوی تفسیر مثنوی معنوی مولانا داستانهای مثنوی معنوی مولانا حافظ دیوان حافظ سعدی غزلیات شمس دیوان شمس دیوان کبیر شریعتی دکتر شریعتی داستان قصه سمبل سمبلیسم ادبیات شعر مولوی مولانا شمس و مولانا شموس و مولوی روانشناسی