شعر : گلستان غزل خیز

گلستان غزلخیز چشم مهتاب که هر شب نگران من و توست شاهد تاب و تب عشق نهان من و توست آری از دیده ی صاحبنظران نیست نهان آنچه در پرده ی اسرار میان من و توست بارها خوانده ام از خط نگارین نگهت نامه ی دل که دراو نام و نشان من و توست چند فرهاد زمان قصه ی شیرین شنود تازه کن عشق کهن را که زمان من و توست نیست جز خلوت انس من و تو باغ بهشت باقی قصه همه  وهم و گمان من و توست سود سودای جهان نیز که جز نامی نیست گر به نیکی نشود صرف زیان من و توست گل من پند پذیر از نفس پیک بهار که پیام آوری از فصل خزان من و توست پای مغرور منه بر سر این خاک خموش زآنکه آرامگه گمشدگان من و توست من هم ای سایه ز خورشید سخن می گویم فرق من با تو همین طرز بیان من و توست قصه ی غصه مخوان تا هنرت هست صبا کاین گلستان غزلخیز از آن من و توست   علیرضا صبای تبریزی آدرس صفحه ی من در فیس بوک https://www.facebook.com/home.php?sk=group_183345088383818&view=permalink&id=194036003981393#!/profile.php?id=100000017332396