بیـــــداری ستــــــاره در چـــــشـــــــم جویباران

ای مهربـانتـر از برگ در بوسه های باران بیـــــداری ستــــــاره در چـــــشـــــــم جویباران آیینه نگـــاهت پـــیوند صــبــــح و ســـــــاحل لبخـند گــاهگــاهت صــــبــــح سـتـــــاره باران بــآزا که در هــوایت خــــامـــــوشی جنـــــونم فریـــــادهــا برانگیــخت از سنــگ کوهساران ای جویـبار جــاری ، زین سایه برگ مگریز کاین گونه فرصت از کف ، دادند بی شماران گفتی : ((به روزگاری مهری نشسته)) گفتم بیـرون نمیتوان کرد (( حتی )) به روزگاران بیگانگی ز حـد رفــت ای‌ آشـنـــا مپــرهیز زیــن عــاشق پشیمــان ، سرخیـل شرمساران بیش از مـن و تـو بسیار،بسیار نقش بستند دیــــوار زندگـــــی را ، زیـــن گـونه یــادگاران وین نغمـه محـبت ، بعــد از مـن و تـو مـاند تا در زمــــانه بـــــاقــی است آواز باد و باران شفیعی کدکنی