غزلی زیبا از سعدی شیرازی

شیخ اجل سعدی شیرازی:

 

 

من اگر نظر حرامست بسی گناه دارم/

چه کنم نمی‌توانم که نظر نگاه دارم/

ستم از کسیست بر من که ضرورتست بردن/

نه قرار زخم خوردن نه مجال آه دارم/

نه فراغت نشستن نه شکیب رخت بستن/

... نه مقام ایستادن نه گریزگاه دارم/

نه اگر همی‌نشینم نظری کند به رحمت/

نه اگر همی‌گریزم دگری پناه دارم/

بسم از قبول عامی و صلاح نیک نامی/

چو به ترک سر بگفتم چه غم از کلاه دارم/

تن من فدای جانت سر بنده و آستانت/

چه مرا به از گدایی چو تو پادشاه دارم/

چو تو را بدین شگرفی قدم صلاح باشد/

نه مروتست اگر من نظر تباه دارم/

چه شبست یا رب امشب که ستاره‌ای برآمد/

که دگر نه عشق خورشید و نه مهر ماه دارم/

مکنید دردمندان گله از شب جدایی/

که من این صباح روشن ز شب سیاه دارم/

که نه روی خوب دیدن گنهست پیش سعدی/

تو گمان نیک بردی که من این گناه دارم