باران هم که باشی بالاخره یک روزهمه از صدای

باران هم که باشی بالاخره یک روزهمه از صدای شر شرت ، دل آزرده خواهند گشت .  اینجا دنیاست عزیزم .  اینجا مردم بر اساس میل خویش به دنیا می نگرند  اینجا یک شب که بخوابی ، فردا همه تو را فراموش کرده اند .  اینجا آدمها به جای این که به پای هم پیر شوند ، از دست هم پیر می شوند  و چه ساده لوحانه است که بپنداریم آنچه در فراسوی این آشفته بازار فرسوده   در کنار تمام خاطرات خوب و بدش نثار هم میکردیم   قسمتی از بازی سرنوشت یا مشیت الهی باشه . نه !  هر چند شاهدی جز کوچه پس کوچه های دلتنگی دیگر برایم باقی نمانده .  اما باور کنی یا نکنی   آنچه در بقچه ارزوهایم ، ذخیره دارم مصداق همان نگاه مضطربیست که هر روز از پس شیشه مه گرفته خیالم ، با دستان پر از اندیشه های حضورت ، از خدای  خویش ، سلامتیش را آرزو کرده ام .  می دانم  در بازار به تحلیل رفته افکارمان ، تنها تر از همیشه در لاک فراموشی خود غوطه می خوردیم  و در فهرست بایگانی تاریخ زندگی ، بدست فراموشی سپرده می شویم   اما آنچه برایم فراموش نشدنی نبود   خاطرات تلخ و شیرینی است که  در کوچه پس کوچه های دلم بجا گذاشتی و رفتی نسیم تهران ساعت 2 بامداد