شعری از سید علی صالحی

سلام

حال همه ی ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه پای آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان!

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالی خوابهای ما سال پربارانی بود

می دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه باز نیامدن است

اما تو لا اقل حتی هر وهله گاهی هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه شمایل شقایق نیست!

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده...بی پنجره...بی در...بی دیوار....هی بخند!

بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است...من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچه ما می گذرد

باد بوی نامهای کسان من می دهد

یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟!

نه ری را جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرف از ابهام و آینه

از نو برایت می نویسم

حال همه ی ما خوب است

اما تو باور مکن!

بیا برویم رو بروی باد شمال

آن سوی پرچین گریه ها

سرپناهی خیس از مژه های ماه را بلدم

که بی راه دریا نیست

دیگر از این همه سلام ضبط شده برآداب لاجرم خسته ام

بیا برویم!

آن سوی هر چه حرف و حدیث امروزست

همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی است

می توانیم بدون تکلم خاطره ای حتی کامل شویم

می توانیم دمی در برابر جهان

به یک واژه ساده قناعت کنیم

من حدس می زنم از آوازآن همه سال وماه

هنوز بیت ساده ای از غربت گریه را به یاد آورم

من خودم هستم

بی خود این آینه را رو به روی خاطره مگیر

هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است

تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزار ساله برخاستم.

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم

صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند 
صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود 
صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سايه،‌ تا سراغِ همسايه ... 
صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ ... 
تا مرگ، خسته از دق‌البابِ نوبتم 
آهسته زير لب ... چيزی، حرفی، سخنی بگويد 
مثلا وقت بسيار است و دوباره باز خواهم گشت! 


هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ 
يا کودک است هنوز و يا شاعران ساکتند! 


حالا برو ای مرگ، برادر، ای بيم ساده‌ی آشنا 
تا تو دوباره بازآيی 
من هم دوباره عاشق خواهم شد!

نه

پرس و جو مکن 
حالم خوب است 
همين دَم‌دَمای صبح 
ستاره‌ای به ديدن دريا آمده بود 
می‌گفت ملائکی مغموم 
ماه را به خواب ديده‌اند 
که سراغ از مسافری گم‌شده می‌گرفت 

باران می‌آيد 
و ما تا فرصتی ... تا فرصتِ سلامی ديگر خانه‌نشين می‌شويم. 
کاش نامه را به خطِ گريه می‌نوشتم ری‌را 
چرا بايد از پسِ پيراهنی سپيد 
هی بی‌صدا و بی‌سايه بميريم! 
هی همينْ دلِ بی‌قرارِ من، ری‌را 
کاش اين همه آدمی 
تنها با نوازش باران و تشنگی نسبتی می‌داشتند 
ری‌را! ری‌را! 
تنها تکرار نام توست که می‌گويدم 
ديدگانت خواهرانِ بارانند.

به گمانم بايد 
برای آرامش مادرم 
دعای گريه و گيسو بُران باران را به ياد آورم 
دلم می‌خواست بهتر از اينی که هست سخن می‌گفتم 
وقتی که دور از همگان 
بخواهی خواب عزيزت را برای آينه تعبير کنی 
معلوم است که سکوت علامت آرامش نيست. 
آسوده باش، حالم خوب است 
فقط در حيرتم 
که از چه هوای رفتن به جائی دور 
هی دل بی‌قرارم را پیِ آن پرنده می‌خواند! 
به خدا من کاری نکرده‌ام 
فقط لای نامه‌هائی به ری‌را 
گلبرگ تازه‌ئی کنار می‌بوسمت جا نهاده و 
بسيار گريسته‌ام 
چرا از اين که به رويای آن پرنده‌ی خاموش 
خبر از باغات آينه آورده‌ام، سرزنشم می‌کنيد!؟ 
خب به فرض که در خواب اين چراغ هم گريه‌ام گرفت 
بايد برويد تمام اين دامنه را تا نمی‌دانم آن کجا 
پُر از سايه‌سارِ حرف و حديث کنيد، 
يعنی که من فرقِ ميانِ دعای گريه و گيسو بُران باران را نمی‌فهمم؟!
خسته‌ام، خسته، ری‌را...

خداحافظ...! 
خداحافظ پردهْ‌نشين محفوظِ گريه‌ها 
خداحافظ عزيزِ بوسه‌های معصومِ هفت‌سالگی 
خداحافظ گُلم، خوبم، خواهرم 
خلاصه‌ی هر چه همين هوای هميشه‌ی عصمت 
خداحافظ ... ای خواهر بی‌دليل رفتن‌ها! 
خداحافظ... 
حالا ديدارِ ما به نمی‌دانم آن کجای فراموشی 
ديدار ما اصلا به همان حوالی هر چه باداباد 
ديدار ما و ديدارِ ديگرانی که ما را نديده‌اند. 
پس با هر کسی از کسان من از اين ترانه‌ی محرمانه سخن مگوی 
نمی‌خواهم آزردگانِ ساده‌ی بی‌شام و بی‌چراغ 
از اندوهِ اوقات ما با خبر شوند! 
قرارِ ما از همان ابتدای علاقه پيدا بود 
قرارِ ما به سينه‌سپردن دريا و ترانه تشنگی نبود 
پس بی‌جهت بهانه مياور 
که راه دور و 
خانه‌ی ما يکی مانده به آخر دنياست!
نه،... 
ديگر فراقی نيست 
حالا بگذار باد بيايد 
بگذار از قرائت محرمانه‌ی نامه‌ها و روياهامان شاعر شويم 
ديدار ما و ديدار ديگرانی که ما را نديده‌اند 
ديدار ما به همان ساعتِ معلوم دلنشين 
تا ديگر آدمی از يک وداع ساده نگريد 
تا چراغ و شب و اشاره بدانند که ديگر ملالی نيست! 
حالا می‌دانم سلام مرا به اهلِ هوایِ هميشه‌ی عصمت خواهی رساند. 
يادت نرود گُلم 
به جای من از صميم همين زندگی 
سرا رویِ چشمْ به راه ماندگانِ مرا ببوس! 
ديگر سفارشی نيست 
تنها، جانِ تو و جانِ پرندگان پربسته‌ئی که دی ماه به ايوانِ خانه می‌آيند 
خداحافظ!

"سید علی صالحی"