اي راحت روانم ، دور از تو نا توانم
باري ،بيا ، كه جانم در پاي تو فشانم

گيرم كه من نگويم ،لطف تو خود نگويد:
كين خسته چند نالد هر شب بر آستانم؟

اي بخت خفته ،برخيز، تا حال من ببيني
وي عمر رفته ،باز آي،تا بشنوي فغانم

اي دوست ،گاه گاهي مي كن به من نگاهي
آخر چو چشم مستت من نيز ناتوانم

بر من هماي وصلت سايه از آن نيفگند
كز محنت فراقت پوسيد استخوانم

اين طرفه تر كه:دايـم تو با مني و من باز
چون سايه در پي تو گرد جهان روانم

كس ديد تشنه اي را غرقه در آب حيوان
جانش بلب رسيده از تشنگي؟ من آنم

خواهم كه يك زمان من با تو دمي بر آرم
از بخت بد عراقي آن هم نمي توانم

فخرالدین عراقی