امروز که گفته ها ی استاد بزرگوار را شنیدم از شدت شوق گریستم
ما گــــــدايان خيل سلطـــانيم شهربنــــد هواي جــــانــــانيم
بنــــده را نـــام خويشتن نبـود هر چه مـــا را لقب دهند آنيم
گر براننــــد و گر ببخشـــايند ره به جــــاي دگــر نميدانيم
چون دلارام ميزنــــد شمشير سر ببــــــازيم و رخ نگردانيم
دوستان در هواي صحبت يـار زر فشاننـــد و ما سر افشـــانيم
مر خــداوند عقــل و دانش را عيب ما گو مکن که نـــادانيم
هر گلي نو که در جهــان آيد ما به عشقش هـــزاردستـــانيم
تنگ چشمان نظر به ميوه کنند ما تماشــــاکنـــــان بستـــانيم
تو به سيماي شخص مينگري ما در آثــــار صنع حيـــــرانيم
هر چه گفتيم جز حکايت دوست در همـــه عمــر از آن پشيمانيم
ترک جــــان عزيز بتوان گفت ترک يـــــار عـــزيز نتــــوانيم
--
تندرستیتان پایــــــدار
شـادزی مهرافـــزون
No comments:
Post a Comment