دوم بهمن سالروز خاموشی داریوش رقیعی

داریوش رفیعی غنچه ای که نا شکفته پرپر شد
پر از شور وشوق جوانی بود قلبی به روشنی آفتاب داشت،وجودش سرشار از احساس بود،قامتی رسا و متناسب داشت،چهره اش مصداق سبزه کشمیر بود که صد ها دل را به زنجیر عشق کشیده بوداو متولد شهر بم بود و با لهجه غلیظ وشیرین بمی صحبت میکردو صداقت وپاکی در کلامش تبلور داشت. بیش از بیست سال نداشت و در گفتارش تصنع وجود نداشت از سال بیست و هفت بتدریج بعضی شبها در رادیو برنامه اجرا میکرد وطی این سالها با مجید وفادار وبدیع زاده آشنا شد . او ضرب نواز ماهری نیز بود و پس از یک دوره پر از ماجرا ورنج ومشقت در دوم بهمن ماه هزارو سیصد و هفت در سن سی و یکسالگی بعلت بیماری کزاز شمع عمرش خاموش شد. اخرین اجرایی که قبل از فوتش از او برجا مانده ترانه ای  بنام من و خاموشی است که در پیوند زیر تفدیم میگردد. روحش شاد
با احترام حمید شجاع الدینی
http://www.4shared.com/audio/tMJ2_TSy/man_o_khamoshi_daruosh_rafiei.html