From: Rahgozar <darpastoo@gmail.com>
Subject: Re: لطفا تأمل بفرمایید
To: "Hojjat Ghahramani" <hjtghrmn@yahoo.com>
Cc: Date: Tuesday, January 11, 2011, 11:27 PM
بادرود بسیار
دوست گرام این شکسته نفسی از بزرگواری شماست
دوست عزیزاین دوبیت در تائید گفتار و نوشتار شماست که همگی ما بخاطر عشق این جا دور هم جمع شده ایم واز وقت استراحت خود میزنیم
تا کار مفیدی انجام دهیم و چه بهتر این کار در جهت گسترش فرهنگ وادب باشد که در وادی برهوت ضد فرهنگ جا خالی کردن وسنگر رها
کردن به صلاح از دست دادن سلاح نیست.همین
با درود به شما دوست گرامی
بنده متوجه منظور شما نشدم
لطفا واضح تر مرقوم نمایید تا کم هوشی مثل هم متوجه شود
پاینده و پیروز باشید
همین وبس
درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
با درود به همه دوستان
گویند روزی انوری از گذری می گذشت، دید در گوشه ای خطابه ای به پا است. پیش رفت و دید شخصی اشعار انوری را می خواند و جمعیت غریو تحسین و تشویق سر داده اند. نزدیک رفت و از وی پرسید: این اشعاری که می خوانی از کیست؟ پاسخ داد: انوری. گفت: آیا تو انوری را می شناسی؟ مرد پاسخ داد: آری! انوری منم! انوری گفت: شعر دزد شنیده بودم اما شاعر دزد نه!!
متأسفانه دیشب پیامی از خانم شیرازی را در گروه دیدم که با دلی شکسته و بسیار غمگین قصد ترک گروه را داشتند و چنان که نوشته بودند گویا برخی از دوستان بر ایشان خرده گرفته بودند که چرا اشعار دیگران را به نام خود ارسال می دارند؟!
در تاریخ ادبی میهنمان در دوران گذشته، شاعران بزرگی چون مولانا و حافظ و سعدی و نظامی و فردوسی و انوری و سنایی و جامی و عطار نیشابوری و ... وجود داشته اند که اشعار ایشان کاملا مشخص است و در هر برهه ای قابل شناسایی، اما بانوان شاعر در این دوران بسیار معدود و انگشت شمار بوده اند مانند رابعه بنت کعب قزداری و پروین اعتصامی که بسیار حد اعتدال را در اشعار خویش رعایت می کردند و مانند دیگر شعرای نامی از عشق سخنی نمی راندند. اما در دوران معاصر شعرای بنام دیگری ظهور کردند مانند نیما، شاملوی بزرگ، اخوان ثالث، سهراب سپهری، فریدون مشیری، سایه، دکتر شفیعی کدکنی و حمید مصدق و پرآوازه ترین بانوی شاعر معاصر فروغ فرخ زاد که سبک شعری خاص خویش داشت و بی پروایی ای بنام در بیان احساسات عمیق خود.
قصد بنده تدریس ادبیات و یا مرور تاریخ ادبی نیست بلکه می خواهم بگویم هرکس اندک درک و سر سوزن ذوقی در وجود داشته باشد به راحتی می تواند تشخیص دهد که کدام شعر متعلق به کدام دوران است چرا که حال و هوای حاکم بر هر شعر خود گویا ترین شناسنامه از شاعر و اوضاع سیاسی و اجتماعی زمان وی بوده است.
حال سوال این است که آیا واقعا چنین نیازی حس می شود که مثلا شعری از حافظ و یا سعدی را حتما با ذکر نام شاعر ارسال نماییم؟! و اگر چنین کاری نکردیم و نام خود را به عنوان ارسال کننده و نه به عنوان شاعر در زیر شعر درج کردیم مستحق آنیم که نام "دزد شعر" و یا "دزد فرهنگ" بر ما نهاده شود؟!
مگر می توان باور کرد شخصی اهل هنر و شعر و موسیقی باشد و شعری از فروغ را به نام خود ارسال نماید؟! آن هم در گروهی مانند گروه گلها که همه افرادی نکته سنج و باریک بینند؟! به قول قدیمی ها "پیش قاضی و معلق بازی"؟!
تا آنجایی که بنده به خاطر دارم خانم شیرازی در ابتدا فایل هایی را که اغلب هم بصورت فایل های پاورپوینت بود و البته در نوع خود جالب بود را ارسال می داشتند که خود بنده به ایشان تذکر دادم که اگرچه پیام هایشان زیباست اما با حال و هوای گروه سنخیت ندارد و از ارسال اینگونه فایل ها خودداری نمایند و ایشان نیز چنین کردند، و سپس اشعاری منتخب را ارسال می داشتند که اتفاقا قریحه و سلیقه خوبی در انتخاب اشعار داشتند و باز هم خود بنده بارها از ایشان تشکر کردم.
همه ما پیام های خانم ستاره را دیده ایم که جمله معروف "ستاره. تهران" را در زیر آن درج می کند، آیا منظور ایشان این است که "من تهران هستم؟!" و یا "من صاحب تهران هستم؟!". ایشان فقط به نوعی ارسال دارنده پیام را معرفی می کنند. حال اگر خانم شیرازی در زیر اشعار ارسالی نام خود را ذکر می کند بدین معنی است که ادعا می کند شعر را ایشان سروده اند؟! و باید نام او را دزد فرهنگ و شعر نامید؟!
امروزه دیگر دوران " شعر و شاعر دزدی" به پایان آمده است. همچنین قابل ذکر است که سرکار خانم شیرازی از جمله کسانی است که عمیقا به مرام نامه رادیو گل ها پایبند است و تا کنون آثاری را که بصورت نسخه اصلی در دسترس است ارسال نداشته اند و یا آثاری را که با سلیقه گروه همخوانی نداشته باشد، اما گویا باز هم عزیزانی ایشان را مورد لطف خویش قرار داده اند و دل ایشان را شکسته اند.
در پایان ضمن عذر خواهی به خاطر زیاده گویی هایم یادآور می شویم همه ما در این گروهیم تا از هر کجای دنیا دست به دست هم دهیم و میراث دار هنر این مرز و بوم آریایی و بزرگ مردان و زنان آن باشیم، مبادا که با سوء تفاهم های نابجا و کوته نظری هایمان دل عزیزانی را که دور از این آب و خاک به عشق میهن می طپد را بشکنیم و احساسات آن ها را خدشه دار نماییم، و چه بسیار نکوست که از خانم شیرازی دلجویی نماییم تا باز هم پر انرژی و با عشق به گسترش و اعتلای هنر ایران زمینمان بپردازند.
پاینده و پیروز باشید
با احترام
قهرمانی
No comments:
Post a Comment